Verhalen uit eigen rugtas: eenzaamheid

Patrick in Macedonie

Patrick in MacedonieVan 22 september tot 1 oktober was het de week tegen de eenzaamheid.  Terwijl ik dit schrijf ben ik net terug uit Macedonië  van een heerlijke 8 daagse reis samen met een goede vriendin. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het nu heerlijk vind om weer gewoon alleen met mijn diertjes thuis te zijn. Maar dat is jaren anders geweest, vanaf mijn jeugd tot aan mijn dertigste heb ik mijn altijd alleen, onbegrepen en eenzaam gevoeld. Mijn verhaal deel ik graag met jullie maar ik stel mij eerst in het kort even voor. Mijn naam is Patrick 38 jaar en woon al ruim 15 jaar hier in Utrecht dichtbij mij familie en goede vrienden. Sinds kort ben ik een eigenwijze ondernemer en lid van de coöperatieve vereniging Power by Peers. Ik ontwikkel het Sociaal Powerteam waarbij wij trainingen en ondersteuning bieden aan organisaties en kwetsbare mensen vanuit onze eigen rugtas of te wel met onze eigen levens ervaring.

 

Mijn eenzaamheid

In mijn leven heb ik door verschillende gebeurtenissen en factoren eenzaamheid gekend en gevoeld. Vanaf mijn 0e tot mijn 13e woonde ik samen met mijn ouders en zussen thuis in een dorp. In ons gezin speelde een hoop door de psychische en verslaving problematiek van mijn moeder zoals verwaarlozing, huiselijk geweld en noem maar op. Er waren vaak heftige ruzies tussen mijn ouders en moeder en oudste zus die vaak zo uit de hand liepen dat er politie aan te pas kwam. Met mensen uit het dorp was hier door weinig contact (de meeste vermeden ons) en de vriendjes die ik had nam ik door de situatie thuis niet mee naar huis. Hierdoor voelde ik mij heel erg alleen. Op mijn 11e pleegde mijn moeder zelfmoord. Die dag zou ik nooit vergeten en het voelde en soms nog of dat er een groot deel uit mijn lijf werd gerukt. Vanaf nu was ik alleen, omdat ik een hele sterke band met mijn moeder had en vrijwel niet met mijn vader. Mijn moeder en ik begrepen elkaar, zij was in ons gezin ook alleen niemand begreep haar en werd als een gestoord en lastig iemand gezien. Ik zag haar ondanks alles als mijn moeder.

Vanaf die tijd voelde ik mij in ons gezin erg alleen en onbegrepen, werd vaak vergeleken met mijn moeder en iedereen vond mij eigenlijk maar lastig. Het verdriet wat ik had omdat mijn moeder er niet meer was daar werd vrijwel niks mee gedaan door mijn vader. Waarschijnlijk kon hij daar niet mee omgaan en doordat mijn moeder zelfmoord pleegde had ik ook het gevoel dat ik niks betekende of iets waard was. Met andere woorden: mijn moeder pleegt zelfmoord, was ik het waard om (verder) te leven? Op mijn dertiende moest ik het huis uit, om dat ik volgens mijn vader en zijn nieuwe vrouw onopvoedbaar was. Ik kwam op een internaat terecht en heb daar een dubbelleven moeten leiden van wege mijn geaardheid. In die tijd voelde ik me erg alleen en afgedankt. Zeker als ik 1 keer in de 2 weken op weekend mocht naar huis. Ik ging dan vanuit Borculo met de bus en trein naar huis een rit van zo’n 2,5 uur. Als ik zondags weer alleen met de trein en bus naar het internaat terug moest was voor mij het ergste gevoel wat er was! Ik voelde mij zo alleen en nog veel meer. Vanaf mijn 17e ging het contact met mijn vader en zussen steeds minder en minder. Ik voldeed niet aan de normen en waarden van mijn vader en oudste zus.
Kanteling

Op een gegeven moment is het contact tussen mij en mijn oudste zus en vader gestopt. Mijn vader zag ik weer voor het eerst op zijn sterfbed in het ziekenhuis. Ik had zijn hand vast toen hij stierf. Hoe ik dat kon? Geen idee. Ik denk om hem te laten zien dat ondanks alles hij mijn vader was! Die jaren daarvoor ben ik altijd zoekende geweest bij iedereen naar bevestiging en liefde ook bij de verkeerde mensen. Hierdoor kwam ik ook vaak in verkeerde situaties terecht. In die tijd heb ik mij altijd onbegrepen, anders en erg eenzaam gevoeld. Er waren maar weinig mensen waarbij ik terecht kon met mij verhaal of voor advies. Dit is nu gelukkig heel anders nu ben ik soms blij om even lekker alleen te zijn ;-).

Patrick met LotjeInmiddels ben ik in het bezit van een aantal dierenkindjes en heel veel vrienden en familie. Zodat ik me erg realiseer dat het zo belangrijk is om een goed en liefdevol netwerk te hebben van mensen die je begrijpen en waar je terecht kan met je verhaal en je ondersteunen zonder te oordelen. Want echt mensen niemand kan zijn hele leven alleen zijn zonder liefde en het gevoel dat je gezien wordt. Neem dat maar van mij aan!

 

Ben jij weleens eenzaam? Wil je je ervaring delen? Dan drink ik graag een kopje koffie met jou. Bel 06 38 33 95 98 of stuur een e-mail naar: patrick@powerbypeers.nl

6 thoughts on “Verhalen uit eigen rugtas: eenzaamheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *