Ondernemen met een handicap lastiger door #ZZP-discussie

Niels_Schuddeboom

Gastblogger Niels Schuddeboom schrijftNiels_Schuddeboom

een e-mail aan D66-senator Alexander Rinnooy Kan

Geachte heer Rinnooy Kan,

Mijn naam is Niels Schuddeboom en ik schrijf U omdat ik mij zorgen maak. Als indiener van een terecht kritische motie over naderende wijzigingen voor zelfstandigen, heb ik er het volste vertrouwen in dat mijn zorgen goed terecht zullen komen. Een afschrift van deze e-mail gaat naar uw collega in het parlement, de heer van Weyenberg. Ik spreek de hoop uit dat mijn verhaal de mensen zal bereiken die ervan moeten horen.

Begin 2015 kwam ik dankzij een aantal van mijn prettige opdrachtgevers uit de Wajong. We intensiveerden onze relatie en gingen werken met abonnementen op mijn denkkracht. Even daarvoor was ik begonnen met het betalen van een vordering door het UWV die — voor mijn gewonnen beroep — meer dan 25.000 euro bedroeg. Men was over een lange periode vergeten mijn uitkering te verrekenen met de winst, terwijl ik altijd heb voldaan aan mijn informatieplicht en het UWV dus altijd heeft geweten van mijn ondernemerschap. Ondernemerschap dat niet meer is weg te denken uit mijn leven, zo zult u zien.

Al vanaf mijn geboorte zit ik door spasticiteit in een elektrische rolstoel en maak ik om te kunnen functioneren, om mee te doen, gebruik van een ook al zo sterk onder druk staand pgb voor dagelijkse verzorging en begeleiding. Het is zeer intensief, maar het gaat mij goed. Ik heb een leuk leven, met een geweldige vrouw, een fantastische zoon, fijne vrienden en leuk werk. Dat werk, dat kan ik alleen doen als ondernemer. Want nog los van het feit dat ik het gewoon geweldig vind om organisaties in beweging te brengen en mensen met elkaar te verbinden, kan ik alleen als ondernemer zelf bepalen welk werk mij (fysiek) past en hoeveel rust mijn lijf nodig heeft. Alleen als ondernemer heb ik optimaal invloed om dat werk te doen dat bij mij past, mijn werk te doen op een voor mij passende manier, op een voor mij geschikt moment. Dat is iets dat mij als werknemer nog nooit is gelukt. En ik ben dan ook ruim vijf jaar geleden mede ondernemer geworden om mee te kunnen blijven doen. Met daarbij de aanvaarding van vrijheid, verantwoordelijkheid en risico. Ik wil niet meer terug. Ik ga niet meer terug.

Ondertussen vraag ik mij wel af wat er gaat gebeuren.

– Of de groei die mijn bedrijf nu doormaakt zich nog zal doorzetten als er meer bureaucratie bij komt die alle betrokken partijen onzeker maakt.

– Of ik nog kan ondernemen wanneer ik mij straks verplicht en onbetaalbaar moet verzekeren. (Ik ben helemaal niet bezig met mijn pensioen, want ik moet eerst maar eens zien die leeftijd te bereiken. Daarvoor staan nog wel wat dingen in de weg. En over arbeidsongeschiktheid zeg ik maar helemaal niets)

– Of ik straks nog wel op tijd, op mijn manier mijn bed uit kan worden geholpen als een klant mij nodig heeft, wanneer men onverhoeds besluit het PGB nog verder te verbouwen of zelfs helemaal af te schaffen en iedereen over te laten gaan naar Zorg in Natura. Dat zal geen oplossing brengen, maar alleen maar meer onrust en bureaucratie.

Dat vraag ik mij af. En volgens mij delen we die zorgen. Zorgen waarvan ik hoop dat zij zullen aanzetten tot aanhoudende reflectie.

Dank voor uw aandacht! Ik moet weer aan het werk.

Met vriendelijke groet,

Niels Schuddeboom
@shakingtree
06-53930280

NB. Naschrift aan iedere lezer: Ken je het Manifest van de Zelfstandige al? Dat is overigens geen petitie! 😉

One thought on “Ondernemen met een handicap lastiger door #ZZP-discussie

  1. Vrijdag 18 maart 2016, De Bilt
    Beste Ahmed Marcouch
    Minder, minder, minder Marokkanen in de criminaliteit en als terrorist; zou ik zeggen, want daar draait het toch om, niet daarom dat ze weg moeten. Dus laten we iets doen aan de werkgelegenheid voor Marokkanen, want dat helpt ze om niet crimineel te worden. Werkloosheid leidt tot verveling en ontevredenheid en zo verder tot het afglijden naar slecht gedrag in de samenleving.
    Geef hen een faire kans om zich in gunstige zin te laten bewijzen. Bijvoorbeeld door steun aan positief ingestelde geslaagde Marokkaanse ondernemers. Het schoot me zo maar te binnen. Bij Nederlanders is dat toch ook zo, dat als men werkloos cq arbeidsongeschikt wordt, dat het leven dan moeilijker wordt. Je kunt niet meer zo goed laten zien dat je wilt werken en wat wilt betekenen voor anderen in de samenleving.
    Veroorzaakt dit een aanzuigende werking? Ik weet het niet! Maar deze impuls is wel een positieve en opbouwende. Positieve discriminatie? Ja! Discrimineert dit Nederlanders die in dezelfde omstandigheden verkeren? Wellicht, maar laten we ook kijken naar de andere kant; de positieve. Moeten Marokkanen zich hierdoor bestempeld voelen? Tja? Geeft het ze een kans? Alles valt op meer dan een wijze uit te leggen. Het is geen perfect idee of suggestie, maar gewoon een idee van mij van jaren geleden.
    Bovenstaande mail stuurde ik aan 6 Tweede Kamerleden. Ik kreeg geen echte reactie terug. Nu ben ik bezig om een project op te zetten naar bovenstaande inspiratie voor jongere Marokkaanse mannen om hen te bewegen een baan te ambieren het onderwijs in te gaan. Hopelijk ga ik wat bereiken voor hen, het zijn helemaal geen slechte mensen, integendeel vind ik soms meer.
    Groet, Peter van de Water, 58, Wajonger, ex-lobbyist voor Wajongers Centraal
    ———————————————————————————————————————————
    Waarschijnlijk is deze mail niet echt van belang voor jou maar iets fluisterde mij in om hem jou toch te mailen. Ik wens je kracht, moed en inspiratie om door te gaan. Groet van mij uit De Bilt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *